InstalacjaelektrycznaTarnów

Punkt instalacji elektrycznej z materiałem kosztuje 193–204 zł brutto w miastach województwa, a przy remoncie mieszkania punkt elektryczny wypada w przedziale 120–260 zł; te dwa zakresy są punktem wyjścia także dla Tarnowa. Rozrzut nie bierze się z widzimisię wykonawcy. Część ofert liczy samą robociznę brudną, którą cenniki krajowe wyceniają dla punktu gniazda 230 V na 90–130 zł netto, a część robociznę razem z materiałem. Zanim porównasz dwie oferty, sprawdź więc, czy obie liczą materiał. Cena dla konkretnego mieszkania w Tarnowie powstaje po obejrzeniu instalacji, bo o kwocie decyduje najpierw to, czy wymieniamy całość, czy przerabiamy punktowo.

Przeróbka wystarcza wtedy, gdy instalacja jest miedziana, ma osobny przewód ochronny i jest sprawna, a chodzi o przesunięcie gniazd pod nową zabudowę. Wymiana całości wchodzi wtedy, gdy przewody są aluminiowe albo dwużyłowe, gdy przekroje nie udźwigną dzisiejszego sprzętu albo gdy w rozdzielnicy brakuje zabezpieczeń wymaganych obecnymi przepisami. Ta jedna decyzja rozjeżdża wycenę kilkukrotnie. Przeniesienie jednego punktu mieści się w miastach województwa w przedziale 100–111 zł brutto, a przy wymianie całości liczy się już metry: krajowa średnia to 129 zł za metr kwadratowy, przy rozpiętości między miastami 116–165 zł. Sprawna instalacja miedziana z osobnym przewodem ochronnym nie idzie do wymiany tylko dlatego, że mieszkanie wchodzi w remont. Decyzja zapada na oględzinach, po otwarciu kilku puszek. Po skuciu pierwszej ściany jest na nią za późno.

Na tym najczęściej rozjeżdżają się porównania ofert. W cennikach punkt oznacza samą robociznę brudną: wywiercenie otworu, osadzenie puszki i doprowadzenie do niej przewodu. Montaż osprzętu, czyli wpięcie właściwego gniazda albo łącznika, jest liczony osobno, w cennikach krajowych 35–85 zł netto za sztukę. Osobno rozliczane bywają też prace przygotowawcze: osadzenie puszki podtynkowej to 25–50 zł za sztukę, kucie bruzdy w cegle lub pustaku 25–40 zł za metr bieżący, a w twardym żelbecie 45–80 zł. Osobno liczy się także rodzaj punktu: gniazdo 230 V wypada na 90–130 zł netto, punkt oświetleniowy na 95–140 zł, a punkt łącznika na 90–125 zł. Oferta, w której osprzęt i bruzdy siedzą już w cenie punktu, i oferta z niską stawką za punkt plus osobnymi pozycjami za osprzęt i bruzdowanie mogą więc kończyć się tą samą kwotą. Ile punktów elektrycznych w pokoju wypada, zależy od układu mebli, a nie od metrażu: liczy się osobno każde gniazdo, każdy łącznik i każde wyprowadzenie pod oprawę, więc zwykły pokój z biurkiem, telewizorem i punktem pod rolety zbiera ich kilkanaście. Rozrysowanie tego przed bruzdowaniem jest tańsze niż dokładanie gniazda po położeniu gładzi.

Warunki techniczne wymagają w mieszkaniu obwodów wyodrębnionych: oświetlenia, gniazd wtyczkowych ogólnego przeznaczenia, gniazd wtyczkowych w łazience, gniazd wtyczkowych do urządzeń odbiorczych w kuchni oraz obwodów do odbiorników wymagających indywidualnego zabezpieczenia. To minimum ustawowe. Wytyczne SEP dla instalacji mieszkaniowych podają próg konkretny: każdy odbiornik o mocy 2 kW i większej należy zasilić z odrębnego, przeznaczonego dla niego obwodu, niezależnie od tego, czy jest przyłączony do gniazdka, czy na stałe. W praktyce kuchennej oznacza to osobne obwody pod płytę, piekarnik, zmywarkę i pralkę, a płyta indukcyjna zasilana trójfazowo dostaje własne zabezpieczenie w rozdzielnicy. Wykonanie punktu siłowego 400 V pod taką płytę wyceniane jest w cennikach krajowych na 150–220 zł netto, a punkt gniazda siłowego 32 A na średnio 265 zł.

W instalacji mieszkaniowej stosuje się przewód 3x1,5 mm² na obwody oświetleniowe i 3x2,5 mm² na obwody gniazd, a na jednym obwodzie gniazd przyjmuje się do dziesięciu gniazd. To jest praktyka. Przepis dotyczy materiału żyły: przewody o przekroju do 10 mm² muszą mieć żyły wykonane wyłącznie z miedzi — aluminium wolno stosować dopiero powyżej tej granicy, więc w mieszkaniu praktycznie nie występuje. Pod odbiorniki dużej mocy przekrój dobiera się do obciążenia obwodu i do zabezpieczenia, które ma go chronić. Tej części roboty nie widać na żadnym cenniku, a to ona decyduje o tym, czy przewód będzie się grzał.

Nie ma przepisu nakazującego wymianę sprawnej instalacji, ale są dwa, które odcinają drogę na skróty. Pierwszy: przy przekroju do 10 mm² wolno używać wyłącznie żył miedzianych, więc dołożenie do aluminium nowego obwodu z tego samego materiału odpada, a łączenie miedzi z aluminium wprost jest złym pomysłem samo w sobie. Drugi: przepisy wymagają oddzielnego przewodu ochronnego i neutralnego w obwodach rozdzielczych i odbiorczych, a instalacje starszego typu miały jedną żyłę pełniącą obie funkcje. W Polsce takie instalacje wykonywano do połowy lat dziewięćdziesiątych, często przewodami aluminiowymi o przekroju 2,5 mm², a nawet 1,5 mm². Jeśli więc w gniazdach nie ma osobnego przewodu ochronnego, rozmowa dotyczy już wymiany całej instalacji.

Bo wyłącznik nadprądowy chroni przewód, a wyłącznik różnicowoprądowy chroni człowieka. Nadprądowy zadziała, gdy prąd w obwodzie przekroczy wartość, przy której kabel zacząłby się grzać. Różnicowoprądowy porównuje prąd wpływający z wypływającym i wyłącza zasilanie, gdy część prądu ucieka gdzieś indziej — na przykład przez ciało. Prąd, który zabija, potrafi być dla zabezpieczenia nadprądowego za mały, żeby je poruszyć. Warunki techniczne wymieniają urządzenia ochronne różnicowoprądowe jako uzupełnienie podstawowej ochrony przeciwporażeniowej, obok wyłączników nadprądowych w obwodach odbiorczych, a nie zamiast nich. Uzbrojenie rozdzielnicy rozlicza się za każdy moduł osobno, więc dołożenie różnicówki to jedna pozycja więcej w wycenie; montaż dużej rozdzielnicy powyżej dwudziestu czterech modułów to w skali kraju średnio 1043 zł.

Kucie bruzd daje instalację niewidoczną, ale kosztuje trzy razy: samo kucie, zaprawienie i odtworzenie wykończenia ściany. Cena zależy głównie od tego, w co się kuje: cenniki krajowe podają za bruzdę w cegle lub pustaku 25–40 zł za metr bieżący, a w twardym żelbecie 45–80 zł netto, do czego dochodzi ułożenie przewodu podtynkowo za 15–25 zł za metr. Prowadzenie tras natynkowo w uchwytach rozlicza się również za metr, tyle że bez kolejnych etapów zaprawiania i malowania. Wybór nie zawsze należy do inwestora: w ścianie nośnej z prefabrykatu bruzdowanie w większości przypadków odpada, bo narusza konstrukcję, i wtedy trasy idą kanałami w płycie, w warstwie podłogi albo w listwach. W kamienicy ze sztukaterią rachunek wychodzi odwrotnie niż intuicja podpowiada: kucie jest tanie, a odtworzenie tego, co się przy nim zniszczy, drogie. W obu wariantach przepisy wymagają prowadzenia tras w liniach prostych, równolegle do krawędzi ścian i stropów — po to, żeby dało się później trafić wiertłem obok przewodu, a nie w niego.

W bloku zakres prac zgłoś spółdzielni albo wspólnocie: granica między instalacją budynku a instalacją lokalu biegnie na zabezpieczeniu przedlicznikowym, a po stronie budynku decyduje zarządca, nie właściciel mieszkania. Osobną sprawą jest moc: jeśli planowany zestaw odbiorników nie mieści się w mocy przypisanej do lokalu, potrzebny jest wniosek o określenie warunków przyłączenia do operatora sieci dystrybucyjnej. Ustawa daje operatorowi na wydanie warunków 21 dni w przypadku odbiorców z V i VI grupy przyłączeniowej przyłączanych do sieci o napięciu nie wyższym niż 1 kV, czyli mieszkań i domów. Ten termin biegnie niezależnie od budowy, więc złóż wniosek, zanim ekipa wejdzie na budowę.

Pomiarami i protokołem, nie oświadczeniem, że „wszystko działa”. Zakres badań obejmuje między innymi rezystancję izolacji przewodów, impedancję pętli zwarcia i test wyłączników różnicowoprądowych. Protokół z badań i pomiarów odbiorczych instalacji elektrycznej zawiera dane obiektu, dane osoby wykonującej pomiary wraz z numerem jej uprawnień kwalifikacyjnych, wykaz użytej aparatury pomiarowej, szczegółowe wyniki dla każdego badanego obwodu oraz orzeczenie o zdatności instalacji do eksploatacji. Świadectwo kwalifikacyjne w zakresie eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych wydaje komisja kwalifikacyjna na okres pięciu lat, więc jest to dokument z datą ważności. Ustal na wstępie, kto podpisze protokół i jakim numerem uprawnień. O wiele łatwiej zrobić to przy zamawianiu prac niż przy ich odbiorze. Bez protokołu nie ma czym wykazać sprawności instalacji ani przy sprzedaży lokalu, ani przy szkodzie.

Prawo budowlane nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu obowiązek kontroli okresowej co najmniej raz na pięć lat. Kontrolą tą ma być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów. W praktyce w budynkach wielorodzinnych zleca to zarządca dla części wspólnych, a właściciel mieszkania odpowiada za instalację w swoim lokalu. Przegląd instalacji elektrycznej kosztuje w skali kraju średnio 374 zł, a pomiary powykonawcze rozlicza się zwykle za każdy mierzony punkt osobno. To są kwoty nieporównywalnie niższe od kosztu naprawy skutków zwarcia, a jedyny moment, w którym łatwo o nich zapomnieć, to koniec udanego remontu.

Utylizacja świetlówek nie idzie ani do kontenera na gruz, ani do kosza. Świetlówka zawiera rtęć i jest odpadem niebezpiecznym, przyjmowanym w punkcie selektywnej zbiórki i w sklepach prowadzących zbiórkę zużytego sprzętu. Tą samą drogą jedzie stary osprzęt elektryczny i oprawy. Zdemontowane przewody miedziane to z kolei surowiec, który skup przyjmie osobno. Rozdzielenie tego przy demontażu zajmuje kilka minut i zdejmuje z rachunku pozycję za odpad zmieszany; strumienie odpadów rozpisaliśmy osobno.