
Zdjęcie ilustracyjne · Pixabay
Bloki z wielkiej płyty
Osiedle Lotników · Osiedle Żeromskiego · Osiedle Smoczka
W blokach z wielkiej płyty pod starą podłogą nie ma niespodzianek konstrukcyjnych, ale trafiają się warstwy, o których nikt nie pamięta: parkiet klejony na lepiku, wykładzina PCW wtopiona w klej, cienka wylewka z lat siedemdziesiątych. Zdjęcie ich odsłania podłoże, którego równości nie da się przewidzieć przed demontażem. Drugi temat jest akustyczny i dotyczy sąsiada niżej: strop w takim budynku przenosi kroki, więc podkład tłumiący i konsekwentne oddylatowanie podłogi od ścian są tu warunkiem spokoju. Regulaminy części spółdzielni odnoszą się do tego wprost. Dochodzi logistyka: paczki paneli mają ponad półtora metra i w starych windach po prostu się nie mieszczą.
19 budynków mieszkalnych, 1 420 mieszkań o powierzchni 78 483,9 m², 137 klatek i około 4 500 mieszkańców przy mieleckich ulicach Dąbrówki, Warneńczyka, Wyszyńskiego i Zygmuntowskiej. Większość budynków wykonano w technologii wielkiej płyty w latach 1988–1991. W południowej części osiedla powstała zabudowa jednorodzinna, której inwestorami są osoby fizyczne. Jedna nazwa osiedla obejmuje zatem i bloki, i domy.
Najbardziej jednorodne osiedle w Mielcu: 11 budynków mieszkalnych, 619 mieszkań o powierzchni 27 592 m² i 1 455 mieszkańców. Wszystkie budynki zbudowano w technologii wielkiej płyty i wszystkie powstały w latach 1975–1976; trzy z nich są wysokie. Zespół obejmuje ulice Kędziora 2–11, Pułaskiego 2–5 oraz budynek przy Kołłątaja 2.





