Gruz po remoncie: PSZOK w Mielcu przyjmuje 1,1 m³ rocznie, resztę liczy na kilogramy
Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych przy ul. Wolności 171 prowadzi Zakład Utylizacji Odpadów Komunalnych Sp. z o.o. Czynny jest od poniedziałku do piątku w godzinach 7:00–18:00 i w soboty 8:00–14:00. Regulamin obowiązujący od 15 kwietnia 2024 r. przyjmuje odpady budowlane i rozbiórkowe z gospodarstw domowych „w maksymalnej ilości odpowiadającej pojemności 1 pojemnika 1100 l (1,1 m3/rok) w ciągu roku z jednego gospodarstwa domowego”, a limit ten obejmuje wszystkie odpady budowlane liczone razem — z papą, styropianem i wełną mineralną włącznie. Za każdy dodatkowy metr sześcienny obowiązuje cennik za kilogram: 1,80 zł za odpady betonowe i gruz betonowy z rozbiórek i remontów, 2,40 zł za materiały konstrukcyjne zawierające gips i 2,65 zł za zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu. Odpady trzeba dostarczyć posegregowane co najmniej na drewno, metale, szkło, tworzywa sztuczne, gips i odpady mineralne, a fakturę wystawia się na podstawie kwitu wagowego, z płatnością gotówką przy przekazaniu. Regulamin dopuszcza też odbiór odpadów budowlanych od innych wytwórców niż mieszkańcy Mielca i Gminy Mielec — za odpłatnością.
→Roczny limit 1,1 m³ na gospodarstwo domowe wyczerpuje zwykle jedna łazienka, a powyżej niego płaci się od kilograma, nie od kontenera. Do tego regulamin wymaga okazania dowodu i oświadczenia, że odpady nie pochodzą z działalności gospodarczej — remont prowadzony przez ekipę tego warunku nie spełnia. W praktyce gruz z remontu jedzie kontenerem, a PSZOK zostaje na resztki po pracach robionych własnym staraniem. Warto ustalić przy wycenie, czy wywóz jest w robociźnie, czy dopisany osobno.
Pięć administracji spółdzielni, każda z własnym adresem i telefonem
Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa dzieli zasoby na pięć osiedli z własnymi administracjami i podaje dla każdego liczbę budynków i mieszkań: Lotników — 106 budynków mieszkalnych i 3 987 mieszkań, Kopernika — 43 budynki i 2 919 mieszkań, Smoczka — 19 budynków i 1 420 mieszkań, Szafera — 26 budynków i 944 mieszkania, Żeromskiego — 11 budynków i 619 mieszkań. Administracje mają osobne siedziby i osobne telefony: Kopernika i Żeromskiego przy ul. Jagiellończyka 23, Lotników przy ul. Pisarka 14, Szafera i Smoczka przy ul. Zygmuntowskiej 7a. Poza spółdzielnią część zasobu prowadzi Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych Sp. z o.o. przy ul. Biernackiego 1, który administruje wspólnotami mieszkaniowymi oraz komunalnymi lokalami mieszkalnymi i użytkowymi.
→Zanim padnie pytanie o przesunięcie miski WC albo o wyburzenie ścianki, trzeba wiedzieć, kto administruje konkretnym adresem — i do której z pięciu administracji spółdzielni należy. Zgoda na ingerencję w piony i ściany nośne przychodzi z tej administracji, a nie z centrali, więc jej numer jest pierwszym telefonem przy remoncie w bloku.
Wielka płyta w Mielcu ma nazwę systemu: OWT
W przeciwieństwie do wielu miast tej wielkości mielecka spółdzielnia nazywa technologię swoich budynków wprost. Na osiedlu Lotników 98 budynków mieszkalnych wykonano „w technologii wielka płyta system OWT”, 2 w technologii mieszanej wielki blok–cegła, a 6 w tradycyjnej. Na osiedlu Szafera budynki powstały „technologią mieszaną — OWT-67 i metodą tradycyjną”. Na osiedlu Żeromskiego wszystkie budynki zbudowano w technologii wielkiej płyty, na Smoczce większość, a na Kopernika spółdzielnia wymienia trzy technologie naraz: tradycyjną, SBM i wielką płytę.
→To rzadka sytuacja: przed pierwszymi oględzinami wiadomo, czego się spodziewać po ścianach. W budynkach z wielkiej płyty rozstaw prefabrykatów wyznacza, gdzie może stanąć nowa ścianka i którędy da się poprowadzić instalację, a każda ingerencja w element konstrukcyjny wymaga uzgodnienia z administracją osiedla. Na Kopernika ta sama nazwa osiedla nie przesądza jednak niczego — technologia bywa tam inna budynek po budynku.
Mieszkania w Mielcu są małe — przeciętnie 70,2 m², a rocznie przybywa ich 147
Miasto liczy 56 719 mieszkańców i 23 308 mieszkań, czyli 412,4 mieszkania na 1000 mieszkańców. Przeciętne mieszkanie ma 70,2 m² i 3,85 izby, przy 2,42 osoby na mieszkanie. W 2024 roku oddano do użytku 147 mieszkań: 55,8% przeznaczono na sprzedaż lub wynajem, 44,2% na cele indywidualne, a przeciętna powierzchnia nowego lokalu wyniosła 115,7 m². Do wodociągu podłączonych jest 97,92% mieszkań, 94,89% korzysta z centralnego ogrzewania, a 92,61% z gazu sieciowego.
→Sto czterdzieści siedem mieszkań rocznie, w większości na sprzedaż lub wynajem, to jedyny w całym zasięgu dojazdu realny strumień odbiorów deweloperskich — czyli wykończeń od stanu surowego. Reszta zleceń to praca w zasobie z lat 60.–90., gdzie zakres domyka się dopiero po skuciu płytek. Te dwa rodzaje robót wyceniają się inaczej i mają inne ryzyko niespodzianek.
Wiek budynku da się w Mielcu odczytać z nazwy osiedla
Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa działa od 3 września 1958 roku i we własnym rysie historycznym opisuje, że rosła razem z miastem, współpracując z Wytwórnią Sprzętu Komunikacyjnego „DELTA” w Mielcu w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych pracowników. W latach 60. powstało Osiedle im. M. Kopernika; lata 70. to budowa Osiedla Żeromskiego i Krasickiego, dziś noszącego nazwę Lotników. W 1976 roku, po likwidacji spółdzielni „ROZWÓJ”, spółdzielnia przejęła 4 budynki na terenie Starego Miasta, a w 1977 roku rozpoczęła budowę domków jednorodzinnych. Osiedle Szafera powstało w latach 1984–1990, Smoczka w latach 1988–1991.
→Kolejne dekady zakładu odłożyły się w mieście jako kolejne osiedla, a każda warstwa ma inne instalacje, inne stropy i inny stan pionów. Dlatego przy zgłoszeniu warto podać nazwę osiedla i ulicę, a nie sam Mielec — to ona mówi o zakresie prac więcej niż metraż.
Zgłoszenia i pozwolenia: w Mielcu stanowisko w starostwie zależy od osiedla
Sprawy budowlane dla miasta i powiatu prowadzi Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Mielcu, ul. Wyspiańskiego 6, parter. Wydział wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i rozbiórkę, przyjmuje zgłoszenia zamiaru budowy i robót budowlanych niewymagających pozwolenia, wydaje zaświadczenia o samodzielności lokali i rejestruje dzienniki budowy. Sprawy rozdzielono między stanowiska według obrębów: Stare Miasto, część Rzochowa i Wojsław prowadzi stanowisko w pokoju 14, osiedla Cyranka, Kusocińskiego, Kopernika, Żeromskiego, Niepodległości, Kazimierza Wielkiego, Wolności i Mościska — pokój 11, a osiedla Smoczka, Szafera i Dziubków oraz Łuże — również pokój 11, ale u innej osoby. Godziny urzędowania: poniedziałek 7:30–16:30, wtorek–czwartek 7:30–15:30, piątek 7:30–14:30.
→Typowy remont wnętrza — płytki, armatura, malowanie, gładzie — nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia; formalności zaczynają się przy zmianie układu ścian i ingerencji w konstrukcję. Wtedy o tym, kto prowadzi sprawę, decyduje osiedle, a nie rodzaj robót — dlatego przy pierwszym telefonie warto podać adres, a nie samo miasto.
Kontener na ulicy: wniosek do Prezydenta Miasta, a przy drodze powiatowej — do PZD
Zajęcie pasa drogowego dróg gminnych wymaga zezwolenia Prezydenta Miasta Mielca; wniosek składa się w Urzędzie Miejskim przy ul. Żeromskiego 26. Formularz opublikowany przez urząd wymaga wskazania decyzji zezwalającej na lokalizację, dokładnego określenia robót, numeru działki, a także rodzaju i powierzchni zajętych elementów pasa: osobno jezdni, z zaznaczeniem, czy zajęte jest do 50%, powyżej 50%, czy dochodzi do całkowitego zamknięcia, i osobno chodnika, pobocza, placu, ścieżki rowerowej lub ciągu pieszo-jezdnego. Do wniosku dołącza się plan sytuacyjny w skali 1:1000 lub 1:500 z wymiarami planowanej powierzchni zajęcia oraz zatwierdzony projekt organizacji ruchu, jeżeli zajęcie wpływa na ruch drogowy. Po zakończeniu robót zarządca dokonuje komisyjnego odbioru zajmowanego odcinka. Drogami powiatowymi zarządza natomiast Powiatowy Zarząd Dróg w Mielcu, ul. Korczaka 6a, z osobnym rachunkiem bankowym na opłaty za zajęcie pasa drogowego.
→Podstawienie kontenera na chodniku pod blokiem to postępowanie administracyjne, które trzeba uruchomić przed rozpoczęciem prac, a nie telefonem w dniu wywozu. O tym, do kogo idzie wniosek, decyduje kategoria drogi pod adresem — przy drodze powiatowej urząd jest inny niż przy gminnej, łącznie z numerem konta. Część dróg wewnętrznych na osiedlach spółdzielczych bywa zaś poza obiema kategoriami — wtedy o zgodę pyta się administrację osiedla, a nie urząd.
