MontażokienplastikowychTarnów

Montaż okna z profilu PVC w Tarnowie wycenia się od metra bieżącego obwodu ramy, a stawka wiodąca w tabeli wyżej ma zasięg ogólnopolski. Etykieta zasięgu stoi przy każdej liczbie i przy tej usłudze mówi wprost, że notowania są krajowe. To uczciwsza informacja niż udawana precyzja: cenniki miejskie, które w naszych miastach istnieją, nie rozróżniają materiału ramy. Pozycja „montaż okien” z takiego cennika dotyczy tak samo okna z PVC, jak drewnianego, i stoi na zbiorczej stronie o montażu okien i drzwi. Tutaj zebrane są stawki, które mówią o tym materiale wprost, i dlatego mają zasięg krajowy.

Niczym. To ten sam materiał, polichlorek winylu, zapisany dwoma skrótami: PVC od nazwy angielskiej i PCV, które w polskim obiegu przyjęło się równie mocno. Producenci używają obu zapisów, sprzedawcy obu, a klienci wpisują w wyszukiwarkę raz tak, raz tak. Jeżeli w dwóch ofertach stoi „okna PVC” i „okna PCV”, obie nazwy znaczą to samo i nie ma czego porównywać. O różnicy między nimi decyduje budowa profilu, wzmocnienie w ramie i sposób montażu, a trzy litery w opisie nie mówią o niej nic. Potoczna nazwa „okna plastikowe” oznacza dokładnie to samo.

Bo montaż okna to dwie roboty naraz: postawienie ramy w otworze i związanie jej z murem, a tej drugiej po zakończeniu prac nie widać. Profil z tworzywa wydłuża się przy nagrzaniu i skraca przy mrozie, więc mocowanie musi przenieść obciążenie i jednocześnie znieść ten ruch. Jedna ekipa wpina kotwy w rowek na obwodzie ramy, ustawia okno na klockach podporowych i zostawia luz na obwodzie. Druga przykręca ramę wkrętami na wylot, w miejscach dobranych na oko, a szczelinę dopycha pianką aż do oporu. Obie postawią to samo okno w tym samym otworze i obie wystawią fakturę za montaż. Różnicę widać w trzecim albo czwartym sezonie: jedno okno domyka się tak samo jak w dniu montażu, drugie zaczyna zahaczać.

To dwa różne sposoby przeniesienia obciążenia i wybór między nimi nie jest kwestią wygody montera. Kotwa wpina się w rowek biegnący po obwodzie ramy i przenosi siłę bez przebijania komór profilu, zostawiając ramie trochę swobody ruchu, więc dobrze znosi pracę termiczną i długie odcinki profilu. Wkręt ramowy przechodzi przez profil na wylot i wiąże ramę z murem sztywno, co daje pewne osadzenie tam, gdzie podłoże jest mocne i równe. Warunek jest jeden i bezwzględny: wkręt musi trafić we wzmocnienie stalowe w ramie. Wkręcony wyłącznie w ściankę tworzywa trzyma do pierwszego mocnego szarpnięcia skrzydłem, bo sam profil pod obciążeniem się wyrywa.

Tak, w środku profilu, w jednej z komór, biegnie kształtownik stalowy i to on odpowiada za sztywność ramy. Nie jest jednak oczywiste ani to, że biegnie przez cały obwód, ani to, że w ościeżnicy i w skrzydle jest taki sam. Zdarza się też, że w tańszych profilach wzmocnienie ma mniejszy przekrój albo kończy się przed narożnikiem. Dla klienta znaczenie ma jedno pytanie: gdzie w tej konkretnej ramie stoi wzmocnienie, bo od tego zależy, gdzie wolno założyć mocowanie i gdzie wolno nawiercić nawiewnik. To pytanie zadaje się przed montażem.

Najczęściej wystarczy regulacja i należy ona do normalnej obsługi okna i nie jest podstawą reklamacji. Okucia mają nastaw docisku, inny na zimę i inny na lato, a po pierwszym sezonie grzewczym uszczelki i rama układają się ostatecznie. Regulacja obejmuje docisk, zawiasy, przesmarowanie okuć i sprawdzenie uszczelki na całym obwodzie. Są jednak dwa objawy, których regulacją się nie naprawi. Pierwszy to nierówna szczelina przylgowa od jednej strony na całej wysokości; wtedy rama stoi bez pionu albo została skręcona mocowaniem. Drugi to skrzydło zahaczające dołem w środku szerokości, co wskazuje na brak podparcia pod ramą. Obie te rzeczy rozstrzyga się przy oględzinach, nie kluczem imbusowym.

Para wodna na szybie w mieszkaniu z nowymi oknami bierze się ze zmiany, którą wymiana wprowadza w całym mieszkaniu, a nie z wady szyby. Stare okno było nieszczelne i przez te nieszczelności do mieszkania wchodziło powietrze, którego potrzebuje wentylacja grawitacyjna. Nowa rama zamyka tę drogę, kanał wywiewny traci napływ, wilgoć zostaje w środku i wykrapla się w najzimniejszym miejscu, czyli na szybie przy ramie. Rozwiązaniem jest przywrócenie napływu: mikrouchył, rozszczelnienie albo nawiewnik w ramie. Cieplejszy pakiet szybowy tego nie załatwi. Lepiej zaplanować to razem z zamówieniem okna, bo nawiewnik nawierca się w profilu; doklejenie go po fakcie nie wchodzi w grę.

Nawiewnik w ramie działa bez udziału mieszkańca, mikrouchył wymaga pamiętania o nim, i na tym polega cała różnica. Mikrouchył jest darmowy i sterowany ręcznie: ustawiasz klamkę w pośredniej pozycji i skrzydło zostaje uchylone na wąską szczelinę. Przewiewa przy tym nierównomiernie, mocno przy wietrze, wcale przy bezwietrznej pogodzie. Nawiewnik osadzony w ramie pracuje sam, a wersja sterowana wilgotnością przymyka się, gdy powietrze w pokoju jest suche. Kosztuje osobno, jest pozycją w tabeli wyżej i wymaga nawiercenia profilu w miejscu, które nie narusza wzmocnienia ani odprowadzenia wody z ramy. Decyzję podejmuje się przed zamówieniem okna, a nie po montażu.

Nie i jest to przy tym materiale wada innego rodzaju niż w stolarce drewnianej. Drewno ma cykl konserwacji: powłokę odnawia się co kilka lat i to jest przewidywalny koszt. Profil z tworzywa takiego cyklu nie ma. Nie trzeba go malować, ale gdy raz się odkształci, nie wraca do formy. Odkształcenie bierze się z trzech rzeczy: z braku podparcia pod ciężkim skrzydłem, ze szczeliny obwodowej rozpartej wypełnieniem albo z mocowania, które unieruchomiło ramę tam, gdzie musiała się wydłużyć. Okucie ma zakres regulacji liczony w milimetrach i wygiętego profilu nim nie nadrobi. Naprawą jest wymiana ramy, czyli druga robota w tym samym otworze. Przy okazji dwie rzeczy, które w rozmowie zlewają się w jedno: wymiana samego pakietu szybowego pomaga przy zaparowanej szybie zespolonej albo przy pęknięciu szkła, ale wygiętej ramy ani ugiętego słupka nie prostuje, bo rama jest elementem konstrukcyjnym okna, a szyba jego wypełnieniem.

Sama wymiana okna na okno o tym samym wyglądzie mieści się w zakresie, o którym decyduje właściciel lokalu. Rzecz w tym, że regulaminy zarządców rzadko kończą się na oknie: osobno traktują zmianę wyglądu od strony elewacji, kratę, roletę zewnętrzną, daszek i zabudowę loggii, a osobno zasady rozliczenia samej wymiany. Pytanie do administracji brzmi „jaki wzór i podział skrzydeł obowiązuje w tym budynku i co jeszcze wymaga zgody”. Zadaje się je przed pomiarem. Nie załatwiamy tych zgód i nie obiecujemy ich terminu. Sam montaż rolety zewnętrznej mieści się natomiast w naszym zakresie i ma osobną stronę — kolejność jest tam ta sama: najpierw zgoda, potem pomiar.

Stare okno trzeba najpierw rozdzielić, a dopiero potem szukać, gdzie je oddać. Rozkłada się na trzy frakcje: szkło, ramę z tworzywa albo z drewna i okucia metalowe, a każda z nich ma inną drogę. Szyba zespolona, z ramką dystansową i uszczelnieniem po obwodzie, nie jest czystym szkłem okiennym i bywa z tego powodu odrzucana. Druga rzecz, która decyduje o kosztach: punkty przyjmujące odpad od mieszkańca zwykle nie przyjmują tego samego odpadu od firmy, a stolarkę zdejmuje ekipa. Dlatego pytanie „czy wywóz starych okien jest w cenie” zadaje się przed umową. Zasady w naszych miastach są różne i opisujemy je w sekcji lokalnej niżej.

Nie, parapety i obróbka ościeży stoją poza tą ceną, i dobrze wiedzieć dlaczego akurat tutaj. Parapet wewnętrzny i zewnętrzny, obróbka ościeży po obwodzie otworu i sposób osadzenia okna w przegrodzie nie zależą od tego, z czego zrobiona jest rama. Wychodzą tak samo przy PVC, przy drewnie i przy aluminium. Ich zakres i ich stawki stoją na zbiorczej stronie o montażu okien i drzwi, razem z pomiarem otworu i poszerzaniem otworów. Tutaj zebrane jest to, co wynika z samego materiału ramy: mocowanie, praca termiczna profilu, okucia, nawiew i serwis. Przy porównywaniu ofert to rozróżnienie ma praktyczny skutek. Obróbka ościeży bywa przy wymianie w używanym mieszkaniu pozycją droższą od samego montażu i musi być w wycenie nazwana osobno.