Pięć administracji spółdzielni, każda z własnym adresem i telefonem
Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa dzieli zasoby na pięć osiedli z własnymi administracjami i podaje dla każdego liczbę budynków i mieszkań: Lotników to 106 budynków mieszkalnych i 3 987 mieszkań, Kopernika 43 budynki i 2 919 mieszkań, Smoczka 19 budynków i 1 420 mieszkań, Szafera 26 budynków i 944 mieszkania, Żeromskiego 11 budynków i 619 mieszkań. Administracje mają osobne siedziby i osobne telefony: Kopernika i Żeromskiego przy ul. Jagiellończyka 23, Lotników przy ul. Pisarka 14, Szafera i Smoczka przy ul. Zygmuntowskiej 7a. Poza spółdzielnią część zasobu prowadzi Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych Sp. z o.o. przy ul. Biernackiego 1, który administruje wspólnotami mieszkaniowymi oraz komunalnymi lokalami mieszkalnymi i użytkowymi.
→Zgodę na ingerencję w piony i ściany nośne wydaje administracja osiedla, nie centrala spółdzielni. Przy remoncie w bloku jej numer jest pierwszym telefonem. Żeby go wybrać, trzeba wiedzieć, która z pięciu administracji obsługuje dany adres.
Wielka płyta w Mielcu ma nazwę systemu: OWT
W przeciwieństwie do wielu miast tej wielkości mielecka spółdzielnia nazywa technologię swoich budynków wprost. Na osiedlu Lotników 98 budynków mieszkalnych wykonano „w technologii wielka płyta system OWT”, 2 w technologii mieszanej wielki blok–cegła, a 6 w tradycyjnej. Na osiedlu Szafera budynki powstały „technologią mieszaną — OWT-67 i metodą tradycyjną”. Na osiedlu Żeromskiego wszystkie budynki zbudowano w technologii wielkiej płyty, na Smoczce większość, a na Kopernika spółdzielnia wymienia trzy technologie naraz: tradycyjną, SBM i wielką płytę.
→To rzadka sytuacja: przed pierwszymi oględzinami wiadomo, czego się spodziewać po ścianach. W budynkach z wielkiej płyty rozstaw prefabrykatów wyznacza, gdzie może stanąć nowa ścianka i którędy da się poprowadzić instalację, a każda ingerencja w element konstrukcyjny wymaga uzgodnienia z administracją osiedla. Na Kopernika sama nazwa osiedla niczego jednak nie przesądza: technologia zmienia się tam budynek po budynku.
Mieszkania w Mielcu są małe, przeciętnie 70,2 m², a rocznie przybywa ich 147
Miasto liczy 56 719 mieszkańców i 23 308 mieszkań, czyli 412,4 mieszkania na 1000 mieszkańców. Przeciętne mieszkanie ma 70,2 m² i 3,85 izby, przy 2,42 osoby na mieszkanie. W 2024 roku oddano do użytku 147 mieszkań: 55,8% przeznaczono na sprzedaż lub wynajem, 44,2% na cele indywidualne, a przeciętna powierzchnia nowego lokalu wyniosła 115,7 m². Do wodociągu podłączonych jest 97,92% mieszkań, 94,89% korzysta z centralnego ogrzewania, a 92,61% z gazu sieciowego.
→Sto czterdzieści siedem mieszkań rocznie, w większości na sprzedaż lub wynajem, to jedyny w całym zasięgu dojazdu realny strumień odbiorów deweloperskich, czyli wykończeń od stanu surowego. Reszta zleceń dotyczy zasobu z lat 60.–90., gdzie pełny zakres wychodzi dopiero po skuciu płytek. Wycena i ryzyko niespodzianek są w obu przypadkach inne.
Wiek budynku da się w Mielcu odczytać z nazwy osiedla
Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa działa od 3 września 1958 roku i we własnym rysie historycznym opisuje, że rosła razem z miastem, współpracując z Wytwórnią Sprzętu Komunikacyjnego „DELTA” w Mielcu w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych pracowników. W latach 60. powstało Osiedle im. M. Kopernika; lata 70. to budowa Osiedla Żeromskiego i Krasickiego, dziś noszącego nazwę Lotników. W 1976 roku, po likwidacji spółdzielni „ROZWÓJ”, spółdzielnia przejęła 4 budynki na terenie Starego Miasta, a w 1977 roku rozpoczęła budowę domków jednorodzinnych. Osiedle Szafera powstało w latach 1984–1990, Smoczka w latach 1988–1991.
→Kolejne dekady zakładu odłożyły się w mieście jako kolejne osiedla, a każda warstwa ma inne instalacje, inne stropy i inny stan pionów. Nazwa osiedla i ulica mówią o zakresie prac więcej niż metraż. O nie pytamy w pierwszej kolejności.