Czy możemy liczyć odwiedziny?
Google Analytics uruchamiamy dopiero po Twojej zgodzie — bez niej nie zapisujemy żadnych plików cookies. Polityka prywatności
Poradnik
O tym, jaka płytka gdzie się sprawdzi, decydują trzy parametry z karty technicznej: format, nasiąkliwość ze ścieralnością i sposób wykończenia krawędzi. Płytkę wybiera się wzrokiem, a płaci się za nią przy układaniu. Parametry, które przesądzają o robociźnie, nie są widoczne w salonie.
Format
Zmiana formatu płytki zmienia czas układania, wymagany klej i wymaganą równość podłoża. Producenci klejów dzielą okładziny na formaty właśnie dlatego, że z każdym progiem zmienia się zaprawa i sposób jej nakładania. Ta sama powierzchnia w dwóch formatach to dwie różne prace.
Mozaika i drobne kwadraty, czyli format 10x10 cm i mniejszy, mają na metrze kwadratowym wielokrotnie więcej spoin niż format średni. Układanie idzie wolniej, fugowanie trwa dłużej, a każdy błąd w pionie widać na całej ścianie, bo powtarza się co kilka centymetrów. Na budowie mówi się na taką okładzinę „drobnica” i nikt nie liczy jej po stawce od metra jak zwykłej płytki.
Tanio kupiona płytka 10x10 potrafi kosztować w robociźnie więcej niż droższy format średni.
Im dłuższy bok, tym mniej wybacza nierówność. Płyta o boku powyżej metra kładziona na falującej ścianie albo pęka przy dociskaniu, albo zostawia próg na łączeniu. Wyrównania podłoża nie da się wtedy pominąć.
Przy wielkim formacie pytaj o pozycję „przygotowanie podłoża” osobno. Jeśli jej nie ma, wycena zakłada, że ściana jest prosta. Czego jeszcze szukać w tabeli, rozpisaliśmy w tekście o tym, jak czytać wycenę remontu.
Karty techniczne klejów podają maksymalny format i wymagany stopień pokrycia spodu płytki. Przy dużych okładzinach klej nakłada się zwykle także na spód, bo inaczej pod środkiem zostaje pustka, a wtedy płytka pęka przy pierwszym obciążeniu.
Na tej pozycji najłatwiej zaoszczędzić przy wycenie. Skutek widać po roku.
Rodzaj gresu
O tym, gdzie płytkę wolno położyć, rozstrzygają dwie wartości z karty technicznej: nasiąkliwość i klasa ścieralności. Nazwa handlowa mówi o tym znacznie mniej. Gres techniczny jest przy tym płytką niepokrytą szkliwem, barwioną w całej masie.
Nasiąkliwość to udział wody, jaki płytka wchłania w stosunku do własnej masy, i im jest wyższy, tym gorzej okładzina znosi mróz. To po niej norma dzieli płytki na grupy, więc jest to wartość porównywalna między producentami, a nie hasło marketingowe. Okładzina, która wchłania wodę, na zewnątrz pęka po pierwszej zimie: woda w porach zamarza i rozsadza materiał od środka. Gres techniczny ma nasiąkliwość znikomą i dlatego bywa stosowany na tarasach i balkonach, gdzie płytka ścienna z łazienki nie przetrwa sezonu.
Mrozoodporność jest przy tym właściwością badaną osobno, własną metodą, a nie przeliczeniem z nasiąkliwości — norma przewiduje to badanie dla płytek przeznaczonych tam, gdzie woda zamarza. Niska nasiąkliwość jest warunkiem, nie zaświadczeniem: na taras pytaj wprost o mrozoodporność, a nie o sam procent.
Klasa ścieralności opisuje odporność szkliwa na starcie, więc dotyczy płytek szkliwionych; dla gresu nieszkliwionego producenci podają zamiast niej ścieralność wgłębną, badaną inną metodą. W handlu klasę ścieralności oznacza się skrótem PEI, choć w samej normie ten skrót nie występuje. W gresie szkliwionym wzór jest na wierzchu. W technicznym barwnik idzie przez całą grubość, więc ścieranie nie odsłania innego koloru. W wiatrołapie, na korytarzu i w kuchni tę różnicę widać po latach, nie po miesiącach.
Klasa antypoślizgowa jest podawana osobno i nie wynika ani z nasiąkliwości, ani ze ścieralności. Nie ma jej nawet w tym samym wykazie badań co pozostałe parametry płytki: mierzy się ją na pochylni, osobnymi metodami, i osobno dla obuwia (klasy od R9 do R13) oraz dla stopy bosej (klasy A, B i C). Płytka bezpieczna na suchej podłodze w salonie potrafi być śliska w strefie prysznica i na tarasie po deszczu. W sklepie prawie nikt o ten parametr nie pyta.
Jak to sprawdzić: wszystkie trzy wartości są w karcie technicznej produktu, nie na metce z ceną. Karty producenci publikują na swoich stronach, a niezależnie od nich każdy wyrób budowlany ma deklarację właściwości użytkowych, której kopię trzeba wydać nabywcy na żądanie. To ona jest dokumentem, na który wolno się powołać, gdy okładzina zachowa się inaczej, niż obiecywał folder.
Krawędzie i fuga
Krawędź na narożniku wykańcza się listwą narożnikową albo szlifem pod kątem, a wybór między nimi zmienia robociznę bardziej niż cena samej płytki. To najmniej oczywista pozycja w wycenie glazurnika i jedyna, przy której dwie oferty na tę samą łazienkę potrafią rozjechać się o kilkaset złotych.
Narożnik wypukły można wykończyć listwą albo zeszlifować krawędzie obu płytek pod kątem 45 stopni, co glazurnicy nazywają cięciem na jery, i złożyć je na styk. Drugie rozwiązanie wygląda lepiej i kosztuje więcej, bo to praca ręczna na każdej sztuce z osobna.
Jeśli oferta nie mówi, którą metodą, to zwykle znaczy listwa. Dopytaj przed podpisaniem, nie po zobaczeniu.
Pomieszczenie o wymiarach niedopasowanych do formatu wymusza docinanie prawie każdego rzędu. Przy małej łazience udział docinków w powierzchni bywa wyższy niż w dużym salonie, dlatego stawka za metr w łazience jest zwykle wyższa niż w pokoju.
Zapas materiału liczy się od układu, nie od procentu z sufitu. Ile go kupić, glazurnik podaje po obejrzeniu pomieszczenia — i dlatego przy układaniu płytek w Rzeszowie mierzymy pomieszczenie przed wyceną.
Kolor fugi zmienia odbiór okładziny bardziej niż wzór płytki, a w strefach mokrych i na tarasie liczy się też jej rodzaj. Fuga cementowa i epoksydowa różnią się odpornością, ceną i tym, ile trwa ich nałożenie.
Ustal rodzaj fugi razem z płytką. Dopisana na końcu potrafi zmienić pozycję w kosztorysie.
Skąd te liczby
Na oględzinach sprawdzamy podłoże i mierzymy pomieszczenie, więc od razu wiadomo, jaki format wchodzi bez wyrównywania ścian i ile wyjdzie docinków.